Bazen behin printze bat, inork baino liburu gehiago zituena.

Printze honek mundu honetan gartatutako gauza guztiei buruz zekien baina paradisuko baratzea non zegoen ez zekien, eta hori zen gehien jakin nahi zuena. Txikia zen bitartean eta eskolara hasi behar zuenean, amonak kontatu zion paradisuko baratzean izzugarrizko pastelak zeudela, lore bereziak…

Pastel horiak jaterakoan geografia eta aritmetikako gaiak ikasi egiten ziren, orduan zenbat eta gehiago jan gero eta gehiago jan gero eta gehiago ikasten zen.

Larunbata heldu zen, arratsaldea horretan Karmeleren urtebetzea ospatu zen bere etxean.

Arratsaldeko lauretan Karmeleren etxera joan ziren Txispas eta urtzi. Ailegatzean Karmeleri bere oparia eman zioten eta barrura sartu ziren. Oihane eta beste neska guztiak dantzatzen ari ziren beste mutil batzuekin elkartuta.

Urtzi, Oihane ikusterakoan berarengana hurbildu zen berarekin dantzatzeko asmoz baina bat-batean beste neska bat Urtziren  aurrean jarri zen. Ane deiturikoa. Urtzi zuen gustoko. Anek Urtzirekin dantzatu nahi zuen baina Urtzik oso harrituta zegoenez ez zekien zer esan. Momentu guztietan Oihane zeukan buruan eta pentsatzen zuen Anerekin dantzatzen ba zuen Oihane hazerretuko zela.

Askenik Urtzik ezer esan gabe Karmelerengana joan zen, agurtu eta etxera joan zen.

Arratsaldeko azken orduan Naturako azterketa zuen. Urtzi oso urduri zegoen. Hurrengo astean azterketa hau  gainditzen bazuen akanpadara joango zelako, bestela azteburu osoa etxean baitzuen eta gainera akanpadara joan gabe geldituko zen.

Azken ordua heldu zen. Klasera sartu ziren, irakasleak orri zuriak banandu zituen eta arbelean hiru galdera idatzi zituen. Asterketa hasi eta Urtzik ez zuen ideiarik, galderak irakurri zituen eta harrituta gelditu zen. Ez zekien galdera bat ere ez !

Hogei minutu pasa eta gero azterketa irakaslearen mahaian utzi zuen. Klasetik atera zen eta etxera heltzerakoan amaren lehenengo galdera hau izan zen: Zelan azterketa laztana ?

Urtzik ez zekien zer esan, berehala bere logelara joan zen eta ezinezko zen Urtzi logelatik ateratzea.

Atsedenaldiaren ordua heldu zen. Urtzi, Agirre eta Edorta beste lagun batzuekin elkartu ziren eta futbolera jolastea erabaki zuten.

Patioko eserleku batean Oihane eta neska gehienak zeuden pipak, pepeak, rufleak eta halako poltsak jaten.

Beti bezala, Urtzi Oihaneri begira zegoen eta halako batean Urtzik pilota botatzerakoan, jarraian Oihaneren buruan erori zen.

Berehala Oihanerengana abiatu zen eta barkamenak eskatu zizkion. Lehenengo momentuan Oihane oso haserretuta zegoen baina nahi gabe izan zela konturatu zenean, haserrea pasatu zitzaion.

Astelehena heldu zen. Goizeko lehen orduan, klaseko guztiak zarataikaragarria sortzen ari ziren. Batzuk abesten zeuden, beste batzuk klarionak botatzen… Urtzi Oihaneri begira zegoen denbora osoan, ezin zuen  burutik kendu.

Bigarren orduan Euskera eta          Literatura zuten “ Iglesias “ irakaslearekin.

Egun horretan Iglesias, ikasleek egin behar zituzten idazlanak zuzenduta ekarri zituen. Bakarrik bost idazlan zeuden ondo. Hauetariko bat Urtzirena zen. Iglesiasek klasean irakurtzeko esan zion. Urtzi oso urduri ipini zen, bere lana maitasunezko poema bat izan zen eta Oihaneri ezkainita zegoen.

Poema primeran irakurri zuen eta klaseko lagun guztiak harriturik gelditu ziren.

Klaseak amaitu eta etxera heltzeko gogo handia zeukan, aitari lana erakutsi nahi baitzion.

Hola !

Hoy os voy a hablar de una propuesta que hicimos el año pasado todos/as los compañeros/as de clase.

Se propuso ir a la huerta en horarios de clase y así poder aprender algo sobre agricultura y jardinería.

Este año, Marta Pelayo, nuestra tutora, nos ha comentado que dentro de poco podremos ir a sembrar algunas hortalizas, como por ejemplo: guisantes, ajos, fresas… y, al finalizar el curso, podamos recoger la cosecha.

También hemos comentado, junto con Yolanda Gómez, otra de nuestras tutoras, que podríamos sembrar flores y por “ San Valentín “ o “ Los Santos “ podríamos sacar algún beneficio.

Para poder participar en esta actividad, nosotros/as tenemos que encargarnos de traer las semillas, ropa adecuada… menos los materiales que ya están en el centro: azada, pala, carretilla,…

Bajo mi punto de vista, creo que es necesario que todos/as seamos conscientes de que no es una tarea fácil. Por eso nos tenemos que mentalizar y así poder disfrutar de la actividad que hemos propuesto.

Espero que con la participación de todos/as mis compañeros y de mis dos tutoras podamos conseguirlo.

! Todos/as juntos podemos ¡

                            Un Saludo

Igandea heldu zen. Urtzi gau horretan ezin zuen lorik egin, oso urduri zegoen. Goizeko 10:30-ean Oihanerekin bildu zen herriko plazan, bertan lagun guztiak aurkitu ziren.

Monitorea Txomin zen, oso mutil majua. Gorka eta Agirre beti elkarrekin zeuden bidaian eta Garazi eta Eider txutxu-mutxuka zebilen goiz osoan, Oihane eta Urtziri buruz hitz egiten.

Urtzik ez zuen sinesten Oihanerekin zegoela eta momentu batzuetan oso txarto sentitzen zen, urduritasunagaitik.

Oihanek berriz, ez zeukan inolako arazorik Urtzirekin eta bidaia osoan berari gertatutako istotioak kontatzen zizkion Urtziri. Goiz osoan elkarrekin egon ziren. Urtzi maiteminduta zegoela pentsatzen zuen baina ez zen gai Oihaneri esateko.

Azkenik, bakoitza bere etxera joan zen eta hurrengo egunean klasean elkartu ziren berriro.

Urtzik Oihane du gustoko. Eskolara heltzean Oihanerekin topatu zen. Berehela oso urduri jarri zen, berak galdetu zion igandean mendira joateko gogorik zuen.

Urtzi irrikitan zegoen Oihanerekin joateko baina lotsagaitik pentsatu behar zuela esan zion.

Eskolara sartu ziren biak. Lehenengo ordua oso aspergarria izan zen, lehen mundu-gerrari buruzko gaia eman zuten. Lehenengo ordua amaitu ondoren, Urtzik Edortarekin hitz egin nahi zuen. Edortarekin aurkitzerakoan berehala kontatu zion igandean Oihanerekin zuen plana. Edortak Oihanerekin joateko esan zion pentsatu gabe.

Askenik, Urtzik ez daki zer egin eta ezin du Oihane burutik kendu…

Hola !

Todos los años en el mes de octubre, disfrutamos del puente del Pilar, sin embargo este año en Euskadi no se ha celebrado, ya que ha coincidido con el fin de semana.

Como tengo familia en León, este fin de semana lo he pasado allí. Me fui el viernes y volví el lunes por la tarde.

El viernes, lo primero que hice fue ir a ver a mi abuela. Me quedé asombrada, porque estaba estupéndamente. Después de una operación como la que ha pasado y, con la edad que tiene, no es nada fácil seguir adelante, pero afortunadamente parece que poco a poco lo está consiguiendo.

Depués de visitarla quedé con mi novio, ¡ No os imaginais las ganas que tenía de verle !.

Nada más encontrarme con él, le dí un beso que jamás podré olvidar.

Ese día salí por la noche y me lo pasé genial.

El Sábado estuve un rato con mi abuela y volví a quedar con mi novio.

Prácticamente he pasado todo el fin de semana con él.

Hace mucho tiempo que le conozco, pero sólo llevo dos años y tres meses manteniendo una relación y, la verdad, espero que dure mucho tiempo.

Tengo 17 años y sé que todavía tengo que conocer muchos chicos, sin embargo, de momento, no he conocido a nadie a quien haya querido tanto como a él.

Ahora sólo me queda esperar a que llegue el día de poder verle.

¡ Cuanto le hecho de menos !

Hola!

Desde que era pequeña me han gustado mucho los animales, antes de vivir en Algorta, yo vivía en Plentzia. En aquellos tiempos tenía todo tipo de animales: Gallinas, conejos, pichones, un par de gatos y tres pastores alemanes.

Como la casa en la que vivía era bastante grande, no teníamos ningún problema en cuidarlos a todos.

Hace cuatro años me mudé a Algorta, al vivir en un piso es imposible tener tantos animales. ¡ Mi madre ni siquiera me deja tener un perro !

Sólo me puedo conformar con el Dogo de Burdeos que tiene el novio de mi hermana. Checo es un perro precioso, tiene unos ojos que a cualquiera le llaman la atención. Nunca he conocido un  perro tan cariñoso.

Últimamente lleva unos días que está muy apagado. Apenas come y, encima, tiene problemas a la hora de hacer del vientre.

El sábado pasado mi hermana y yo tuvimos que llevarle al veterinario. Al llegar a la consulta nos mandaron pasar a una sala.

El veterinario nos hizo unas preguntas y empezó a revisar a Checo.

Fue un momento muy desagradable para nosotras, ya que el veterinario acabó metiéndole la mano por el ano.

¡ El olor que había en la consulta era espantoso !

En fin, espero que, después de todo, Checo se recupere pronto. Ahora entiendo por qué mi madre no quiere ningún animal en casa.

                                  Un saludo.